สิ่งทีอยากบอกตัวเองในวัย 18 "Perfectionist"

สิ่งทีอยากบอกตัวเองในวัย 18 "Perfectionist" ถ้า ย้อนเวลา กลับไปได้นะ เราจะบอกตัวเองตอนอายุ 18 ในฐานะคนทีเป็น Perfectionist คลิปนี้ตั้งใจอยากส่งให้ถึงน้องๆ มหาลัย หรือ first jobber ที่เป็น perfectionist นะคะ ใครไม่ใช่ perfectionist ก็อาจจะข้าม วิดีโอนี้ไปก่อนได้เลยค่ะ 1. ไม่จำเป็นต้อง Perfect หรือเป็นที่ 1 เสมอ เราเป็นคนนึงที่ตั้งเเต่เเรกๆ จะมีความเป็น Perfectionist ทั้งๆ ที่ครอบครัวก็ไม่ได้กดดัน ไม่มีใครบังคับให้เราต้องเป็นที่หนึ่ง หรือไม่มีใครบังคับให้เราต้องได้เกรดดี เเต่เราเเละเป็นคนทีคอยดันตัวเอง เเล้วก็พยายามจะทำให้เพอร์เฟค จนบางทีก็คือมีความเครียดมากเกินไป เเล้วในฐานะทีเรา จนมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ได้ที่หนึ่งของมหาลัย ได้ที่หนึ่งของคณะทุกปี เราจะบอกว่าการได้ที่ 1 มีข้อเสีย มากกว่าที่เราคิด... And this is why. ถ้า ย้อนเวลา กลับไปได้นะ เราจะบอกตัวเองว่า ไม่จำเป็นต้องได้เกรดดีขนาดนั้น เเล้วก็ไม่จำเป็นต้องได้ที่หนึ่งด้วย Let me explain. ข้อดีของการเป็น Perfectionist เนี่ย พวกเราจะรู้ดีว่างงานเราจะเนี๊ยบ งานเราจะมาตราฐานสูงมากๆ เเล้วเราก็จะไม่ปล่อยผ่านอะไร ง่ายๆ ซึ่งมันอาจจะเป็นข้อดีเพราะว่างานที่ออกมาเราจะตั้งใจทำ เเล้วเราก็จะขยันมาก เพราะว่า เราจะเป็น Perfectionist น่ะ เพราะฉะนั้น Pattern ของคนที่เป็น Perfectionist ก็คือจะเรียนเก่งเเล้วก็ขยัน (ส่วนมากนะค่ะ) เรียนเก่ง ขยัน = เกรดดี เเล้วเกรดเนี่ยเเหละคือตัว validate ชั้นดีเลยของ Perfectionist ที่ทำให้รู้สึกว่าเนี่ย...เราบรรลุเป้าหมายเเล้ว ก็คือการได้เกรดที่ดีที่สุด เเบบถ้าสมมติเกรดมันมี A B C D ก็ต้องได้ "A" อะ ตัวอย่างง่ายๆ อันนึงเนี่ย คือพอได้ B+ มาตัวนึงเหมือนโลกถล่ม!!! อันนี้ "not all" นะคะเเค่ตัวอย่างเฉยๆ จะสั่นสิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไร ก็คือเรา ไม่มีภูมิคุ้มกันกับ การเผชิญหน้ากับความล้มเหลวเลย ไม่มีภูมิคุ้มกัน "ความล้มเหลว" ความล้มเหลวในที่นี้ คืออาจจะเป็นเเค่ว่าเราทำงานนั้น ไม่ได้เพอร์เฟค จากได้ A ได้ B+ ได้ B ได้ C ประมาณนี้นะ มันทำให้พอเราออกมาในโลก เเห่งความเปนจริง ก็คือโลกของการทำงานใช่ไหม เราจะปรับตัวยากมากๆ โลกเเห่งความเปนจริง หรือว่าในโลกของการทำงานอะ มันไม่มีเกรด มันไม่มีการให้ ABCD มันก็มีปัจจัยหลายอย่างที่เราควบคุมไม่ได้ เราจะไม่สามารถใช้สมการเดิมได้ ที่ขยัน + Perfectionist + ความพยายาม = เเล้วจะได้เกรดดี เเล้วPerfectionist จะมีสิ่งหนึ่งคือ "กลัวพลาด" ไม่กล้าทำ ไม่กล้าลงมือทำ เพราะว่ากลัวมันไม่เพอร์เฟค มันจะไม่พอสำหรับมาตราฐานเรา บางทีเราก็อาจจะเเบบ ไปก็ไม่เลย?! หรือมันกลายเปน "fear of failure" อย่างตอนนี้นะ เราทำงานมาเกือบครบปีเเล้ว เรารู้สึกว่ายังไงก็ต้องมีวันที่เราพลาด เราไม่สามารถเป็น Perfectionist ได้เเล้ว เเล้วการที่เรา ยึดติดกับตัวตนว่า "เราคือPerfectionist" อะมันจะทำให้เรามีความสุขน้อยลง ซึ่งอย่างที่ 2 ที่ถ้าเราย้อนเวลา กลับไปได้ จะบอกตัวเองว่า 2. เลิกเป็น Perfectionist -> เป็นคนที High standards เเทน คิดว่าชีวิตเราน่าจะเบา เเล้วก็มีความสุขกว่านี้มาก อยากบอกน้องๆ ช่วงอายุ 18-20 กว่าเนี่ยว่า 3. ไปลองล้มเหลวเยอะๆ เพราะว่าการที่ เราล้มเหลว เราลองอะไรใหม่ๆ มันจะสร้างภูมิคุ้มกันให้เราได้เยอะมาก เเล้วเราก็จะเป็นคนที่กล้าทำอะไรใหม่ๆ โดยที่ไม่กลัวว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง เพราะว่าจริงๆ สิ่งที่น่ากลัวกว่า การเป็น Perfectionist ก็คือ คือการเป็นคนกลัวพลาด เพราะกลัวพลาดเนี่ย มันจะทำให้เราเสียโอกาส ในชีวิตไปอีกหลายอย่างมากๆ ใครทีเคยเป็น Perfectionist หรือ Perfectionist ลองมาแชร์ประสบการณ์กันได้นะคะ