Perjudha si 19 vjeçe deri sot

Perjudha si 19 vjeçe deri sot. Edhe, nuk disha, as s'asht qe tu dridh, as s'asht qe tu dridh. Eshte shume e veshtire me pas nje pune nese nuk je tane ne Prishtine. Edhe tu pas parasysh qe unë nuk kam pasur asnjëherë ndonjë punë në Prishtinë, as nuk kam pasur asnjëherë ndonjë punë në personal. Me arrit deri në Prishtinë, më është dashur me ndërru tre autobusa. Autobusa deri në Prishtinë, edhe mbasandej me urban. Mbasandej kam ndërru tre urbanë dhe faktin që më është dashur me ndërru tre autobusa, më ka kaluar, hala pa filluar puna. Nuk do të thotë që jam kon e lehtë me mëngjes. Në fillim nuk është që kam qenë e interesuar për këtë punë, se unë kam dashur veç me pas paratë e mia dhe me kohën e pavarur. E periudha mbas asaj që kryesh shkollën e mesme është shumë e vështirë se nuk do të thotë që jam kon e bukur. Duhet me pas kur je një person që nuk të pëlqen kurrgjë. Ke një person që një muaj e di që je një person shumë. E kam krenarinë e madhe dhe nuk kam qejf me prit ndihmë prej kërkujt. Kam qejf gjithçka vetë me i arrit vetë. Kështu që kam vendosur me filluar me punuar, menjëherë dy muaj mbasi e kam kryer shkollën e mesme. Kjo puna e autobusave nuk ka qenë veç e mërzitshme dhe e lodhshme, po si femër unë kam qenë edhe e frekshme. Prej atyre tre viteve të para, kur nuk kam pasur kerr dhe kam udhëtuar me autobus, i kam ndërruar dy-tre puna. E secila prej punëve e ka pasur orarin e ndryshëm. Në njërën prej punëve kam pasur orarin deri në tetë, i kam ndërruar, s'ka pasur koronavirusit, edhe u kon e ndaluar mbas tetëve nëse nuk e bëjmë mbrëmje me dalë. Për shembull, në Prishtinë mbas orës tetë i kam ndërruar s'napa, nuk më qenë me gjet asnjë njeri. Domethënë nëse në Prishtinë nuk ka pasur njerëz në atë kohë në mbrëmje, paramendo se si shkon nëpër katune. Unë e kryesha punën në orën tetë edhe babi nuk i kishte të drejtë me urdhrin që tetë, unë pres që të hyj në Prishtinës. Edhe unë shkoja në këmbë prej Dragodanit deri deri te rrethi me flamur nëse nuk gaboj. S'e harroj kurrë nëpër kurriz edhe te rrethi që e lidh me Dragodanin. E kurkush rrinte veç do këta punëtorët që janë punëtorë të rrugës, ashtu si thuhet, s'e di. Po do të thotë me akuzuar edhe me gjykues rreth 50-vjeçarë, s'e di, s'e di, s'e di. Faleminderit fjalë pa lidhje kur kaloj andej. S'e harroj gjithmonë, edhe s'e harroj rrinë në linjë, se nëse ndodh diçka, të paktën ti e din. Veç i kam injoruar edhe fatin e jam që nuk ka ndodhur kurrkush gjë. Kemi një punë tjetër, udhëtojmë me dy autobusa deri në gjysmë të rrugës, edhe në gjysmë të rrugës mbasandej del te babi, merr ke ofër katunit, ku mbi ke autobusin deri që atë. Deri aty do të thotë me autobus të Gjilanit edhe mbi ke me u ndalë në Graçanicë. Dhe ndonjëherë e kam thirrur babin më herët edhe u dalë babi me marrë në kohë. Ai veç ka mbërri para meje. Po një ditë, më harru me treguar pak më herët që jam hy në autobus. Përveç që u kon ftohtë shumë, domethënë, ato e kam harruar krejt, s'e di, s'e di, s'e di. Po ai s'ka pasur asnjë rëndësi që kur kam zbritur nga Graçanica dhe derisa e kam pritur babin, ka kaluar një kerr me katër djem edhe kanë folur serbisht edhe e kanë hapur dritaren edhe nuk e di që e kanë folur se s'e kam marrë vesh. Po thjesht kur nuk e harroj, qysh shoh pata atë tutë, edhe qysh dridhesha kur pata hy me babin në kerr, kur erdhi babi. Kështu që, zotërinj, ata s'kanë bërë kurrgjë, veç kanë folur pak, kështu që e kanë lënë dritaren çelë, ngëshin muzikë edhe vazhduan, unë nuk bëja kështu që po pulin telefon. Kur erdhi babi, i bën në kerr edhe u dridhesha edhe nuk disha, nuk disha qysh me dalë prapë nëse s'asht. Edhe veç e mendojsha çka me bë, çka me bë, a me lënë punën? Edhe nëse e kisha lënë punën, nuk më bësh 700 orë të tjera kur qysh e, sidomos në vikende. E kam pasur gjithmonë një harmoni në familje edhe nuk, nuk e kam pasur kurrë si zgjidhje me dalë në Prishtinë. Sa i përket këtij rrethit, unë gjithmonë ndosha pare për me blerë një kerr temin. Kam mbledhur pare prej vitit 2019, si jam hy në punë deri në vitin 2022. Për çdo atë trevjeçar sa kam mundur me i mbledhur. Në 2022 e kam blerë për herë të parë kerrin tem, Mercedes A-Class 2011. Po mbas se e blejta kerrin, unë lë nuk e kam pasur kur e kam blerë kerrin në vitin 2022. Se puna duke i ndërruar nuk e kisha shumë kohë në atë kompani edhe mbasandej nuk të lëshin kaq shumë me marrë, edhe për me i bë orët në një. Në një, kur kohë e koronës prej 2019 deri në 2022-tës kanë shkuar krejt sendet në Kosovë, lëmsh. Se e kam blerë kerrin, unë veç e kam regjistruar lëjen. Dy provime t'i kam dhënë, e kam marrë lëjen në tetor 2022-tës, që kam dhënë testin me vozitje, domethënë e kam marrë lëjen. Po shkaku që s'ka pasur materiale, qysh u kon atëherë, kam harruar mua, lëja nuk më ka dalë deri në mars ose në prill 2023-tës. Domethënë, nëse nuk gaboj, gjashtë muaj unë nuk kam pasur të drejtë me vozitë edhe pse e kam marrë lëjen. Do të thotë, nuk më thoshin kurrgjë, do të thotë, më bëshin nuk i drejtë edhe do të ishin me më dënuar që po vozis, veç me atë letrën pa kartonin kështu. Në Prishtinë nuk janë, nuk janë aq të mirëkuptueshëm edhe njëherë kanë dashur me më dënuar edhe ju kam qenë shumë keq. Unë e heq duke folur me ta, se nuk disha çka me bë, derisa e blejta kerrin edhe disi isha shumë e re, 22 vjet, se s'e kam pasur se s'e kam pasur se s'e kam pasur. Edhe në momentin që ma kanë folur, kanë folur në punë, se në atë kohë unë e ndryshova punën edhe pata kërkuar home office. 1 vjet e, 1 vjet e pak. Nëse nuk gaboj, në 2025-tën, jam kthyer në zyrë. Mbasandej në 2025-tën, e kam blerë kerrin tem të dytë. Jam shumë falënderuese ndaj zotit që kam mundur me punuar edhe me pas kerrin tem, me udhëtuar kur unë dua edhe me shkuar ku unë dua edhe mos me u përballë më me ato situata që jam përballë. E çikat e dinë sa e vështirë është se për një mashkull mundet në tretë të natës me prit dikë edhe e merr dikush. Se edhe ti mundet me bë dikush keq, po për një femër është më mirë se me të bë diçka tjetër që besoj se çdo çikë nuk do në asnjë mënyrë.