I left my BPO job because I thought becoming a VA would be easy.

“I left my BPO job because I thought becoming a VA would be easy. Three years akong nag-work sa BPO. Every night shift, iisa lang yung nasa isip ko. “Konti na lang.. makakaalis din ako dito.” Pagod na pagod na ako sa night shift. Baliktad na yung body clock ko, tapos halos hindi ko na kasabay kumain yung pamilya ko. Dagdag mo pa yung 2-hour commute araw-araw. Minsan mas mahaba pa yung biyahe kaysa sa lunch break ko. Pagdating sa office, stressed ka na agad. Kahit day off, parang hindi ka pa rin nakakapagpahinga. Pagising mo, iniisip mo na naman yung next shift. Tapos habang nagso-scroll ako sa Facebook, puro success stories yung nakikita ko. “₱80k/month as a VA.” “Work from home.” “Flexible schedule.” Sabi ko sa sarili ko, “Kung kaya nila, kaya ko rin.” Kaya nag-resign ako kahit wala pa akong client. Wala akong backup plan. Confident lang talaga ako na makakahanap agad ako ng work. First week, sobrang motivated ko. Araw-araw akong nasa OnlineJobs, Upwork, Linkedin, send application, refresh inbox, repeat. After two weeks, wala pa ring nangyayari. May nag-view ng application ko, pero karamihan hanggang seen lang. May ilang interviews din. Pero pagkatapos nun, ghosted na ulit. Unti-unti na ko kinabahan. Nauubos na rin yung ipon ko habang wala pa ring pumapasok na income. Every family gathering, pare-pareho yung tanong. “May client ka na?” Ngingiti lang ako sabay sabing, “Wala pa… naghahanap pa.” Pero deep inside, nagsisimula na akong magduda sa sarili ko. Napaisip pa ako. “Nagkamali ba ako?” “Dapat ba hindi muna ako nag-resign?” One night, habang nagso-scroll ulit ako sa Facebook, may nakita akong post about the Josie AI app. Akala ko scam. Like another online course. Pero I gave it a chance. Doon ko na-realize na hindi pala enough yung marunong ka lang mag-apply. Clients don’t hire the person who sends the most applications. They hire the person who knows how to solve their problems. Sinunod ko yung roadmap sa app. Imbes na kung anu-anong random videos ang panoorin ko, nag-focus ako sa skills na talagang hinahanap ng clients. Una kong inayos yung resume ko. Tinanggal ko yung generic responsibilities at pinalitan ko ng achievements at results na mas madaling maintindihan ng recruiters. Next, gumawa ako ng portfolio. Hindi lang siya maganda tingnan, bawat page pinapakita kung paano ako makakatulong sa business ng client. Binago ko rin yung application message ko. Hindi na ako nagsesend ng iisang template sa lahat ng job posts. Bago ako mag-apply, binabasa ko muna yung job description. Tapos gumagamit ako ng AI para i-customize yung application base sa hinahanap ng client. Nag-practice din ako ng interview questions. Imbes na puro “I’m hardworking” at “I’m a fast learner,” nagbibigay na ako ng actual examples kung paano ako nagso-solve ng problems. Natuto rin akong gumamit ng AI sa mga daily VA tasks. Email writing, research, meeting notes, spreadsheets, at content drafting naging mas mabilis at mas organized. After a few weeks, napansin ko yung difference. Mas maraming nag-oopen ng applications ko, mas dumami yung interview invites, at mas humahaba na yung conversations with clients. Hindi naman magic. May rejections pa rin, pero this time hindi na ako nanghuhula kung ano yung mali. Every rejection became feedback. Ina-adjust ko yung portfolio, application, o interview answers ko bago ulit mag-apply. A few weeks later, may nag-reply. Sunod, may interview ulit. This time hindi ko na sinusubukang kumbinsihin si client na hardworking ako. Pinakita ko agad kung paano ako makakatulong sa business niya. Mas naging conversation yung interview kaysa interrogation. After two days, may email ulit. Pero this time, iba na yung nakasulat. “We’d love to have you on our team.” Hindi pala mali yung pag-alis ko sa BPO. Minadali ko lang yung journey.” Fictional story inspired by the experiences of many BPO employees transitioning into Virtual Assistance.